W ginekologi rozróżniamy 3 rodzaje nadżerek:

1. Nadżerka prawdziwa w której dochodzi do uszkodzenia nabłonka w części pochwowej szyjki macicy. Przyczynami jej powstawania są uszkodzenia mechaniczne, chemiczne czy stany zapalne. Można ją określić jako ranę nabłonka.
2. Nadżerka rzekoma inaczej erytroplakię (ektopię) jest to zstępowanie nabłonka gruczołowego z kanału szyjki macicy na nabłonek jednowarstwowy płaski części pochwowej szyjki macicy. Występuje ona częściej niż nadżerka prawdziwa. Jest ona spowodowana zaburzeniami hormonalnymi, doustnymi tabletkami antykoncepcyjnymi, wcześniejszymi porodami, wczesnym rozpoczęciem życia płciowego jak również licznym partnerami co niesie ze sobą większe ryzyko zakażenia.
3. Nadżerka wrodzona jest to wrodzone przesunięcie granicy między nabłonkiem gruczołowym a nabłonkiem walcowatym. Może być wynikiem zaburzenia procesów różnicowania nabłonków szyjki macicy w życiu płodowym.

Często kobiety nie wiedzą, że mają nadżerkę, gdyż ona nie boli. Jednak takie objawy jak obfite upławy o nieprzyjemnym zapachu czy niewielkie plamienia międzymiesiączkowe mogą świadczyć o jej obecności.

Jak rozpoznać nadżerkę? Jest ona widoczna w rutynowym badaniu ginekologicznym. Podstawowym badaniem, które należy wykonać po wykryciu jej jest badanie cytoonkologiczne. Gdy wynik cytologii jest nieprawidłowy należy wykonać kolposkopię, a gdy on jest nieprawidłowy to pobiera się wycinek histopatologiczny. Jest to ważne z tego powodu, że nadżerka może przejść w stan przednowotworowy (dysplazję), a on w raka szyjki macicy.

U 60% przypadków nadżerka ulega samoistnemu wygojeniu w przeciągu 0,5 roku, pod warunkiem, że wyeliminuje się czynniki ryzyka (np. doustne tabletki antykoncepcyjne, tampony). Często dzieje się tak u młodych kobiet u których wykryto małą nadżerkę. Wtedy zaleca się częstą kontrolę ginekologiczną z badaniem cytoonkologicznym. Jest kilka sposobów leczenia. Zależą one od wyniku badanie cytoonkologicznego, wieku pacjentki, wielkości nadżerki i wywiadu położniczego.

1. Leczenie nieinwazyjne:
   • - obserwacja + rozmaz
   • - leczenie przeciwzapalne w przypadku stwierdzenie stanu zapalnego
2. Leczenie inwazyjne:
   • - koagulacja chemiczna, która polega na bezpośrednim przyłożeniu środka chemicznego, który zniszczy nieprawidłową tkankę i pokryje się właściwym nabłonkiem. Ta metoda ma swoje wady: długi czas gojenia i mała skuteczność
   • - elektrokoagulacja, która polega na elektrycznym niszczeniu tkanki. Jest to metoda o dużej skuteczność, jednak może pozostawić blizny co z kolei może powodować komplikacje przy porodzie. Nie poleca się tej metody kobietą, które jeszcze nie rodziły.
   • - kriokoagulacja polegająca na wymrażaniu chorych tkanek. Jest on bardziej skuteczna niż w/w metoda jednak wymaga od lekarza większej precyzji
   • - fotokoagulacja (laseroterapia) niszczy się tkanki falą świetlną. Metoda ta nie zostawia blizn i można stosować w ciąży.

powrót »